Home » Inzichten » Spiritueel leven, een ‘Nooit Eindigend Verhaal”

Spiritueel leven, een ‘Nooit Eindigend Verhaal”

Voor we met dit inzicht beginnen willen we even duidelijk maken dat spiritualiteit volgens ons niets te maken heeft met kaartlezen, helderziendheid, cursussen volgen, initiaties van andere mensen ontvangen, enz… Dat zijn gewoon vaardigheden die men kan ontwikkelen. Net zoals men kan leren schilderen. De een zal beter kunnen schilderen dan de ander. De kans is groot dat als je iemand vraagt wat spiritualiteit is hij/zij bovenstaande vaardigheden zal opnoemen.

Weinig mensen zullen zeggen dat spiritualiteit thuis hoort in het dagelijkse leven. Toch is spiritualiteit geen hocus pocus maar gewoon leven in het bewustzijn dat men een spiritueel wezen is. Men is het alleen maar vergeten.

Als je begint met spiritualiteit

Veel mensen vragen zich af of ze wel spiritueel zijn. Volgens ons is iedereen spiritueel. In ons inzicht “Ben ik spiritueel?” geven wij een eenvoudig trucje om te zien of je spiritueel bent. Het kost je maar 5 minuutjes.

Je moet ergens beginnen

Dat is voor iedereen zo. Ik (Eddy) ben mij al op jonge leeftijd beginnen interesseren in spiritualiteit. Ik wist niet wat het was maar het intrigeerde mij wel. Ik noemde het niet eens spiritualiteit. Voor helderziendheid en al die dingen had ik helemaal geen interesse. Wel las ik heel wat boeken, van auteurs als Krishnamurti en vele anderen. Ik verstond er niet veel van maar wat ik las leek van grote waarde te zijn. Het was zo mysterieus, zo ongrijpbaar voor mij. Naarmate ik verder las begon ik wel te begrijpen wat geschreven stond. Ik begon het in me op te nemen en te overwegen wat er achter zat. Ik begon de wijsheden door te krijgen. Dit hield ik zo lange tijd vol. Het leek wel alsof ik zelf wijs was en tot op zekere hoogte was dat ook zo.

Tot Rita en ik elkaar ontmoetten

In 2005 waren wij beiden 47 jaar. Ik was al minstens 25 jaar bezig met spiritualiteit. Veel boeken hadden mijn pad gekruist. Veel wijsheden had ik tot mij genomen. Redelijk wat cursussen had ik gevolgd. Heel wat initiaties van anderen had ik ontvangen. Ik had een spiritueel alternatieve praktijk in bijberoep. Rita was één van mijn cliënten die voor een behandeling kwam. Het duurde niet lang of we telefoneerden elkaar dagelijks. De meest uiteenlopende onderwerpen kwamen aan bod.

Onze gesprekken duurden steeds langer. Tot we er na korte tijd achter kwamen dat we eigenlijk samen door het leven wilden gaan. 3 maanden na onze eerste ontmoeting gingen we samen wonen. Ik stopte met de praktijk, deed alle boeken weg en verbrande al mijn certificaten. De oude 'ik' moest er uit. Een nieuw verfrissend begin kwam er aan. Spirituele groei is een beetje sterven en opnieuw geboren worden. Naarmate men verder evolueert sterft men iedere seconde om de volgende opnieuw geboren te worden.

De schok van mijn leven

Leuk idee he? Telkens sterven om een seconde later opnieuw geboren te worden? Jaha, voor het zover kon komen moest ik de ‘oude ik’ die ik meer dan 25 jaar zorgvuldig opgebouwd had laten sterven. Moest ik dat? Neen, helemaal niet! Van wie zou ik dat gemoeten hebben? Van Rita? Van mezelf? Van iemand anders? Van God misschien?

Het leek gewoon tijd te zijn. Het leek wel gepland. Ik wist dat het zo hoorde. Nu zal je ongetwijfeld begrijpen dat om een 'ik', dat zo zorgvuldig opgebouwd is, waar zoveel tijd, energie en geld in gestoken is, te laten sterven geen sinecure is. Ik kreeg de schok van mijn leven.

Voor Rita en ik samen gingen wonen hadden we al veel getelefoneerd, nu we samen woonden moest er werkelijk gecommuniceerd worden. Ik wist niet eens hoe dat moest. Ik was al verbaasd over mezelf dat ik zo lang aan de telefoon kon hangen. Communicatie was zeker niet mijn sterkste kant.

Daar zaten wij dan samen aan tafel. Rita daagde mij uit om te communiceren. Voorheen hadden wij zo maar af en toe over spiritualiteit gepraat. Onze gesprekken gingen vaak over menselijke en ook dierlijke gedragingen. Toen we gingen samen wonen kwam daar uiteraard ook spiritualiteit bij kijken. Het gekke van alles was dat ik met mijn meer dan 25 jaar ervaring in het opdoen van spirituele kennis de duimen moest leggen, tegenover de eenvoudige wijsheid die zij - die nooit met spiritualiteit bezig was geweest - had. Alweer een schok.

Weg met die oude ik!

Het was duidelijk dat die oude, vertrouwde, trotse, pseudo-wijze 'ik' er uit moest. Ok, maar hoe begin je daar aan? Hoe leg je een gecultiveerde gewoonte van meer dan 25 jaar aan de kant? Want dat is het, een gewoonte. Een gewoonte om te lezen, om bij anderen raad te vragen, om de wijsheid van anderen te gebruiken alsof ik het zelf uitgevonden had. Laag over laag. Als je iedere seconde kunt sterven en opnieuw geboren worden, kan je ook vele lagen wijsheid van anderen over je 'ik' leggen. Het is een mes dat naar twee kanten snijdt.

Ik had dus een dikke laag wijsheid van anderen verzamelt. En weet je wat er zo leuk was? Niemand zag dat. Of toch bijna niemand. Als er al iemand was die er iets van zei, wuifde ik het gewoon weg en ging ik verder. Zonder iets te veranderen. Ik negeerde die persoon of ik zei iets mysterieus dat ik ergens gelezen had. Kennis genoeg, een vat vol.

Niemand zag het, behalve Rita. Daar had ik dus helemaal niet op gerekend. 😉 Ik dacht dat ik goed bezig was. Uren hebben we gepraat en nog altijd praten we over hoe we nog verder, nog hoger in bewustzijn kunnen groeien. Nog steeds voel ik die meer dan 25 jaar opgedane boekenwijsheid aan me trekken. Het is nog altijd leuk om er mee uit te pakken. Minder dan vroeger. Gelukkig. Steeds minder. Als ik al eens reageer op anderen zegt Rita “Ach laat die mensen toch doen. Ze weten dat zelf ook wel en anders zullen ze daar vroeg of laat wel achter komen.” En zo is dat natuurlijk, net zoals ikzelf komen anderen er zelf achter en zal het inzicht veel dieper gaan dan dat iemand het hen verteld.

Hoe begin je er aan?

Nu heb ik nog niet verteld hoe je die oude 'ik' kunt bloot leggen en laten sterven. Gewoon loslaten zegt Rita. Jazeker, dat zou wel leuk zijn. Helaas werkt het niet zo. Ik moest het oude 'ik' eerst duidelijk zien. Dat was niet zo gemakkelijk. Het had zich verscholen achter allerlei kwaliteiten die men goed zou kunnen noemen. Altruïsme bijvoorbeeld. Goede bedoelingen. Van de wereld een betere plaats willen maken. Een groot verantwoordelijkheidsgevoel. En nog een paar kwaliteiten waar het 'oude ik' zich achter kon verschuilen. Waarom zou ik dat in Gods naam moeten afleggen? Wat is daar de zin van? En toch! Toch wist ik dat als ik in bewustzijn verder wou gaan ik nog dikwijls zou moeten sterven om opnieuw geboren te worden. Als een feniks die verfrist uit haar eigen as verrijst. ;o) Mooi he?

Gelukkig was Rita daar met haar geduld en haar ervaring om mij tot het punt te brengen waar ik mezelf beetje bij beetje kon losmaken van de boekenwijsheid die mij zo belastte. Heel dikwijls had zij het gevoel dat zij mij onder druk zette en liet zij weten dat ze dat niet wilde. Ze zag aan mij dat ik het er moeilijk mee had dat ze mij pushte en iedere keer verzekerde ik haar dat ze moest doorgaan. Dat het nodig was. Er klopte iets niet met de 'ik' die ik toen was en dat kon alleen bloot gelegd worden met een drastisch optreden. Ik vond het niet leuk maar ik werd nooit boos. Ik keek naar wat er omging in mijn gedachten, hoe mijn lichaam reageerde, naar de weg die ik wilde opgaan. En als ik zeg dat ik nooit boos was bedoel ik dat ook. Niet dat ik niet mocht boos worden. Ik wist dat opruimen nodig was en had er heel wat voor over.

Een eeuwig durende uitdaging

Spiritualiteit is dynamisch! Het houdt een eeuwig durende uitdaging in. Een enorme uitdaging in loslaten. Spiritueel leven wil zeggen dat het leven dat je leeft jou past. Als een kledingstuk dat je goed zit. Je wil geen ander. Als het in de was gaat zit je vol ongeduld te wachten tot je het weer kan aandoen. Je moet het ook kunnen loslaten, iedere seconde opnieuw dat je sterft om opnieuw geboren te kunnen worden. Dat is de uitdaging. Houden van het leven dat je leeft, je er in thuis voelen, het op een diep niveau van gewaar-zijn willen leven. Om het dan los te laten. Dat is de uitdaging. Het is een nooit eindigend verhaal.

 
Eddy en Rita

«   »